کلبه ای در باد

آبی باش مثل آسمان

پرواز37

پشت همه پنجره ها

درها

خدا ایستاده است

وکنار آیینه ها

جوی ها و

جاده ها

وجانمازها

به گاهی در سایه های خود رها شدیم

از جاده ها

دور

واز خدا دورتر

تقدیر این نبود

رفیق نیمه راه شویم

خود فریفته این راه شدیم.

پ.ن:

آدمی به خودی خود نمی افتد ،اگر هم بیفتد از آن سمتی می افتد که به خدا تکیه نکرده.

   + محمد ; ۳:۳۳ ‎ب.ظ ; شنبه ۳٠ دی ۱۳٩۱
comment نظرات ()